• Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi Nr 223 w Warszawie
  • Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi Nr 223 w Warszawie
  • Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi Nr 223 w Warszawie
  • Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi Nr 223 w Warszawie
  • Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi Nr 223 w Warszawie
  • Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi Nr 223 w Warszawie
  • Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi Nr 223 w Warszawie
  • Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi Nr 223 w Warszawie
  • Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi Nr 223 w Warszawie
  • Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi Nr 223 w Warszawie
  • Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi Nr 223 w Warszawie


                                       

 

   Szkoła Podstawowa  z Oddziałami Integracyjnymi
      nr 223
   im. Partyzantów Ziemi Kieleckiej

LATO W MIEŚCIE

     

Zagrożenia płynące z internetu Drukuj
Wpisany przez Anna Radzicka   


CYBERPRZEMOC


Cyberprzemoc (ang. cyberbullying) to inaczej przemoc z użyciem nowych technologii. Do takich działań zalicza się m.in. wyzywanie, straszenie, poniżanie kogoś w Internecie lub przy użyciu telefonu, robienie komuś zdjęć lub filmów bez jego zgody, ich publikowanie i rozsyłanie lub podszywanie się pod kogoś w sieci. Cyberprzemoc może dotknąć wszystkich użytkowników Internetu, bez względu na wiek czy poziom umiejętności posługiwania się komputerem. Sprawcy cyberprzemocy mają wrażenie że są anonimowi, co pobudza i zachęca ich do działania.

Akty cyberprzemocy mogą wyglądać niewinnie, potrafią jednak wyrządzać bardzo dużą krzywdę. Chociaż z perspektywy osoby dorosłej przynajmniej część działań tego typu jest co najwyżej irytująca, dla dziecka mogą być one osobistą tragedią. Wrzucony do sieci film dokumentujący np. niezdarne zachowanie dziecka, opatrzony komentarzami nieznajomych osób, eskalacja złośliwości wobec prób obrony, obawa, że wszyscy znajomi dziecka już film widzieli, nieudane próby usunięcia go z sieci, świadomość, że film jest oglądany przez kolejne osoby – wszystko to może rodzić u dziecka negatywne emocje, głęboką frustrację, poczucie bezradności, a w skrajnych przypadkach prowadzić nawet do prób samobójczych.

Charakterystyczną cechą cyberprzemocy, wyróżniającą ją od przemocy tradycyjnej, jest jej ciągłość trwania. Cyberprzemoc nie kończy się wraz z wyłączeniem komputera, przenosi się na szkolne życie dziecka. Dziecko w takiej sytuacji żyje w nieustannym poczuciu zagrożenia – obawia się następnych ataków lub reakcji kolejnych osób, które są świadkami jego upokorzenia. Często również czuje się osamotnione.

Jak postępować?

W przypadku, kiedy dziecko padnie ofiarą cyberprzemocy, ważne jest udzielenie mu wsparcia psychologicznego, a równocześnie – zadbanie np. o zablokowanie ośmieszających publikacji lub krzywdzących materiałów (w tym celu należy skontaktować się z administratorem serwisu, w którym zostały opublikowane). Wcześniej jednak należy zabezpieczyć dowody – mogą to być, w zależności od sytuacji: zrzuty ekranu, SMS-y z pogróżkami, zapis rozmów z komunikatorów internetowych lub czatowych, obraźliwe maile. Mogą one pomóc w zidentyfikowaniu sprawcy. Jeśli doszło do przestępstwa, należy o sprawie poinformować policję. Podobnie należy postąpić, jeśli sprawca pozostaje nieznany, policja może uzyskać dostęp do billingów telefonicznych lub logów z serwera administratora serwisu pozwalające na zidentyfikowanie go. Wsparcie psychologiczne w przypadkach cyberprzemocy i porad dotyczących rozwiązywania problemów z nią związanych można znaleźć również u konsultantów Helpline org.pl – online (www.helpline.org.pl) lub pod bezpłatnym numerem telefonu 800 100 100.

Należy pamiętać, że cyberprzemoc to nie tylko ofiary, ale również sprawcy, którymi bardzo często są właśnie młodzi internauci. Niezwykle ważna jest więc świadomość możliwych konsekwencji - również prawnych - takich działań oraz podkreślanie wagi poszanowania nie tylko własnej, ale i cudzej prywatności.



SZKODLIWE TREŚCI


Szkodliwe treści dostępne w Internecie obejmują materiały mieszczące się w granicach prawa, ale mogące wywołać negatywne emocje u odbiorcy lub promować niebezpieczne zachowania. Treści te są w szczególności nieodpowiednie dla dzieci ze względu na ich rozwój psychospołeczny.

Do treści uznanych za szkodliwe zaliczamy m.in.:

- treści obrazujące przemoc, obrażenia fizyczne bądź śmierć, np. zdjęcia/filmy prezentujące ofiary wypadków, okrucieństwo wobec zwierząt;

- treści zachęcające do działań autodestrukcyjnych, np. nawołujące do samookaleczeń lub samobójstw, zachowań szkodliwych dla zdrowia czy zażywania niebezpiecznych substancji;

- treści podżegające do nietolerancji (np. ze względu na wygląd, pochodzenie, światopogląd), wrogości a nawet nienawiści;

- treści pornograficzne.

Treści nieodpowiednie bardzo często są atrakcyjne i poszukiwane przez młodego odbiorcę – różnego rodzaju wyniszczające diety, zachęcanie do stosowania substancji zwiększających masę mięśniową, zaproszenie do wstąpienia do sekt. Kontakt dzieci i młodzieży z treściami tego typu może spowodować długotrwałe negatywne konsekwencje emocjonalne oraz poznawcze. Może skutkować fałszywym postrzeganiem świata, podważyć poczucie bezpieczeństwa lub zbudować przekonanie, że patologiczne zachowania są normą. Ze względu na brak pełnej dojrzałości społecznej dzieci łatwiej poddają się wpływom, również tym związanym z nakłanianiem do nielegalnej działalności lub nielegalnych zachowań.

Jak się ustrzec?

Pomimo tego, że treści szkodliwe nie muszą być zabronione przez prawo krajowe lub regulamin serwisu internetowego, zaleca się, aby materiały które nie są przeznaczone dla osób poniżej 18 roku życia opatrzone były ostrzeżeniem oraz wyraźną informacją o ich charakterze. Przy treściach szczególnie drastycznych zaleca się zastosowanie rejestracji oraz logowania, aby w ten sposób ograniczyć niezamierzony dostęp do tego rodzaju materiałów. Ponadto, aby uniknąć przypadkowego natrafienia na szkodliwe treści, nie należy klikać na linki, które mogą odnosić do tego typu stron, jak również należy korzystać z zaufanych serwisów.

Metodą ograniczenia kontaktu dzieci i młodzieży z nielegalnymi treściami w Internecie może być także oprogramowanie filtrujące, zainstalowane lokalnie na komputerze, telefonie komórkowym, przeglądarce lub udostępnione przez providera internetowego. Warto jednak pamiętać, że filtrowanie tego typu powinno być uruchomione na wszystkich urządzeniach z których korzysta dziecko, również mobilnych. Filtrowanie treści internetowych odbywa się zazwyczaj w oparciu o „białą” lub „czarną listę” stron internetowych (odpowiednio: stron bezpiecznych, po których dziecko bezpiecznie może się poruszać lub stron wykluczonych, na które dziecko nie powinno wchodzić) lub słów kluczowych obecnych w treści strony. Dodatkowo – dziecko może mieć do czynienia ze szkodliwymi treściami nie tylko na stronach internetowych, ale może się na nie natknąć w swojej skrzynce mailowej, do której trafią pod postacią spamu. Rodzice decydujący się na uruchomienie tego typu oprogramowania powinni mieć jednak świadomość jego ograniczeń. Pomimo ciągłego ulepszania aplikacji kontroli rodzicielskiej, nie są one doskonałe, i nie zastąpią uwagi rodzica i jego obecności w trakcie korzystania przez dziecko z Internetu. Mogą stanowić jedynie ich uzupełnienie.

W przypadku kiedy nasze dziecko lub my natrafimy w sieci na treści szkodliwe lub nielegalne (materiały przedstawiające seksualne wykorzystanie dzieci, pornografia związana z prezentowaniem przemocy lub posługiwaniem się zwierzęciem, rasizm i ksenofobia), powinniśmy poinformować o tym zespół Dyżurnet.pl (www.dyzurnet.pl) – punkt kontaktowy zajmujący się przyjmowaniem zgłoszeń dotyczących treści nielegalnych, ich analizą i współpracą w tym zakresie z policją. Zgłoszenie możemy złożyć anonimowo, podanie swojego adresu e-mail umożliwi nam śledzenie jego losów.


NIEBEZPIECZNE KONTAKTY


Komunikacja internetowa niesie ze sobą wiele zalet, np. szybkość, dostępność i łatwość nawiązywania wirtualnych znajomości, ale stwarza także pewne zagrożenia. Kontakty z nieznajomymi mogą być szczególnie groźne, jeżeli prowadzą do spotkania w rzeczywistości. Anonimowość Internetu i łatwość tworzenia fałszywych profili w portalach społecznościowych powoduje, że wśród znajomych naszego dziecka, szczególnie tych poznanych w Internecie, może znaleźć się osoba o złych intencjach.


Najbardziej przemawiającym do wyobraźni przykładem jest możliwość uwiedzenia dziecka przez osobę dorosłą. Proces, podczas którego dorosły buduje kontakt z dzieckiem w celu uwiedzenia go, wykorzystania seksualnego lub skłonienia do prostytucji albo produkcji pornografii nazywany jest groomingiem. W jego trakcie dziecko poddawane jest psychomanipulacji – kontakt rozpoczyna się od rozmów na neutralne tematy, dziecko jest „oswajane”, sprawca przedstawia się jako jedyny przyjaciel dziecka, jedyna osoba, która je rozumie. Jednocześnie, by ukryć tę relację przed bliskimi dziecka, skłania je do zachowania „wspólnej tajemnicy”. Ostatecznie – próbuje skłonić je do spotkania, zrobienia i przesłania intymnych zdjęć lub do zachowań prostytucyjnych. Warto pamiętać, że od 2010 roku polskie prawo traktuje uwodzenie dzieci w Internecie jako przestępstwo. Kodeks karny przewiduje do 2 lat pozbawienia wolności za składanie osobie małoletniej poniżej lat 15 propozycji obcowania płciowego, poddania się lub wykonania innej czynności seksualnej lub udziału w produkowaniu lub utrwalaniu treści pornograficznych.

Jak pokazują badania EU Kids Online (2010, więcej: http://swps.pl/warszawa/nauka-i-rozwoj/eu-kids-online), blisko 25 proc. dzieci w Polsce kontaktuje się online z osobami znanymi wyłącznie z sieci, a 7 proc. spotkało się z osobą poznaną w Internecie. Aż 70 proc. rodziców dzieci, które spotkały się z kimś poznanym online nie wie, że do takiego spotkania doszło. Nawet abstrahując od najbardziej drastycznych skutków kontaktu z osobą znaną wyłącznie z sieci, warto wpoić dziecku zasadę ograniczonego zaufania w kontaktach zawieranych przez Internet.

Pamiętaj


Nigdy nie wiadomo, czy osoba, z którą się kontaktujemy jest tym, za kogo naprawdę się podaje. Potencjalnym zagrożeniem może być chociażby próba wyłudzenia od dziecka adresu i informacji na temat wyposażenia mieszkania (rozpoznanie terenu przed kradzieżą), czy też wyłudzaniem loginów i haseł do serwisów internetowych, danych bankowych lub pieniędzy. Inne zagrożenie to np. propagowanie przystąpienia do sekty lub innej niebezpiecznej grupy, a także zachęcanie do ryzykownych zachowań.


 SPAM


Spam zazwyczaj kojarzy się z niechcianymi mailami reklamowymi, proponującymi nam zakup technologicznych gadżetów za znikomą część ich wartości, cudownych farmaceutyków lub informującymi o zdobyciu nagrody w konkursie, w którym nie braliśmy udziału. O ile dla osoby dorosłej spam jest zazwyczaj irytującym i czasochłonnym dodatkiem do poczty mailowej, generującym zbędny ruch w sieci, dużo większym zagrożeniem jest dla dzieci. Naraża je m.in. na kontakt ze szkodliwymi treściami (reklamy serwisów erotycznych), może skłaniać do udostępniania danych osobowych (informacja o „wygranej”) lub uruchomienia szkodliwej zawartości (wirusy i trojany). Ten ostatni aspekt bezpieczeństwa dotyczy również osób dorosłych, podobnie jak phishing, polegający na wyłudzaniu danych dostępowych do serwisów internetowych (np. mail z prośbą o wpisanie loginu i hasła na spreparowanej stronie internetowej, do której odsyła link zawarty w wiadomości i wyłudzenie w ten sposób danych dostępowych do serwisu społecznościowego czy elektronicznego konta w banku).

Pamiętaj

Warto dziecku wyjaśnić czym jest spam i przekonać je, by nie otwierało maili pochodzących z podejrzanych adresów lub o podejrzanych tematach, nie odpowiadało na nie, skanowało podejrzane załączniki maili, ignorowało zaproszenia do klikania podejrzanych linków, nawet jeśli wydają się pochodzić od osób mu znanych (np. na Facebooku – wiadomości generowane przez aplikacje podszywające się pod informacje pochodzące od znajomych). Spamem są również wszelkiego rodzaju „łańcuszki szczęścia”, które w swych licznych odmianach mogą powodować u dziecka np. lęk („umrzesz, jeśli natychmiast nie prześlesz tej wiadomości do 20 znajomych”).